تفسیر قرآن

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 11930 آغاز: بسمله. (الم ذلك الكتاب ...) بنام خداوند بخشاینده مهربان منم خدای نامر که سزاوار نیست شک در آن راهنمای مر پرهیزکارانرا کسانی که میکروند بغیب؛ انجام: وفد نجران بیامدند و گفتند یا محمد مر عیسی را جفا می‌گویی گفت چه گفتم گفتند می‌گوئی که وی بنده است خدای نیست از علماء حنفی (حدود قرن 8، 9 ق). از ابتدای سوره بقره شروع می‌شود و به آیه «انما الله اله واحد سبحانه و ان یکون له ولد» ختم می‌شود؛ خط: نسخ و ثلث، بی‌کا، تا: 898ق؛ نسخه وقتی در اختیار سید محمد علی روضاتی بوده، ایشان در برگ اول نسخه چنین نوشته است: «بسمله. نسخه نفیسه عتیقه ممتازه یکی از اقدم تفاسیر قرآن مجید به زبان فارسی که تاریخ کتابت آن در آخر سوره آل عمران 19 جمادی الاول سنه 898 قید شده است من مواهب الباری عز اسمه و جل ذكره لدى الراجي رحمته و غفرانه السيد محمد على الروضاتی الاصفهانی و قد اشتريته بثمن غال جدا والحمدلله على نعمه كلها»؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 286گ، 21 سطر، اندازه: 10×17/5سم [ف: 34 - 88]