تفسیر سورة الفاتحة

2. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 13747 آغاز: و نمی‌دانیم که ما اهل کدام خواهیم بود سوم قیامتست (کذ) و در وجود او بنص کلام الهی شبیه (کذ صحیح آن: شبهه) نیست و حق تعالی فرموده که چون خلایق محشور شوند بعضی سفیدروی باشند و قومی سیاه روی بوند و هیچ کس را معلوم نیست که از کدام طایفه اند پس جای خوف است؛ انجام: پسر چون در آن دره نظر کرد چندان کله گاو و شتر و گوسفند دید که حساب او را خدای تعالی دادند. احتمالاً مؤلف از فضلاء عارف مشرب امامیه قرن 10 به بعد است. ظاهراً کتاب مرتب بر سه باب است. موجودی قدری از باب اول و دو باب دیگر است. عناوین ابواب: باب دوم در فضیلت سوره حمد «قال امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب علیه السلام لو شئت لا قرأت سبعین تفسیراً من تفسیر فاتحة الکتاب یعنی مرا از فضیلت این سوره آن قدر معلوم می‌شود»، باب سوم: «اعوذ بالله یعنی پناه می‌گیرم والتجا می‌برم بمعبود بحق». روش این تفسیر: بیان مدلول کلمات و آیات این سوره به عبارتی ساده و سلیس و تفسیر به اخبار وارده از طریق امامیه و استیناس به اشعار پارسی از «منطق الطیر»عطار و مثنوی و سعدی و حافظ و خواجه عبدالله انصاری و اوحدی و شیخ محمد لاهجی (که ظاهراً مقصود همان شمس الدین محمد لاهجانی صاحب مفاتیح الاعجاز است) و ذکر حالات و گفتار عرفاء و صالحین؛ خط: نستعلیق متوسط، بی‌کا، تا: حدود قرن 11؛ افتادگی: آغاز و وسط و انجام؛ واقف: غلامحسین صراف زاده، 18 شهریور 1363؛ کاغذ: حنایی، 130گ، 15 سطر، اندازه: 9×17سم [ف: 11 - 576]