تفسیر سورآبادی

28. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 3589 آغاز: محمد هیصم گفتی رحمه الله علیه خدای تعالی درین آیت گفت مؤمنان را بر راه جنت بدارم و کافران را گم کنم از راه جنت چنانک هیچ کافر ببهشت نرسد واجب آید کی مؤمن موحد سنی جماعتی یکی گوی از جنت باز نماند سؤال خدای گفت یثبت الله الذی آمنوا مؤمنان را بدارد بر راه بهشت تا ببهشت رسند اگر منافق مؤمن بودی بایستی که خدای او را بر ایمان بداشتی تا ببهشت رسیدی جواب گوئیم خدای گفت یثبت الله آمنوا بالقول الثابت و منافق را قول ثابت نیست زیرا کی ثابت راسخ بود بمعرفت و او را معرفت نیست بس او را قول ثابت نیست از آن است کی بدر مرگ از آن برگردد و یفعل الله ما یشاء؛ انجام: فاذا جاء امرنا و فار التنور چون بیاید فرمان ما بعذاب و آب بر آرد تنور علی گوید رضوان الله علیه چون آب بر آید از همه روی زمین است و گفته اند معناه چون روز بر آید و معروف تر آنست کی آن تنور آهین بود کی نوح را صلوات الله علیه میراث بود از آدم چون قوم او تعجب کردند از ساختن او کشتی را باستهزا گفتند این آب از میانه آیه سی و سه سوره ابراهیم تا آخر آیه بیست و هشت سوره مؤمنون؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ املاء فارسی و نوع خط و کاغذ نشان می‌دهد نسخه از آثار قرن پنجم به بعد نیست؛ فاقد جلد، 201گ، 20سطر، اندازه: 18/5×29/5سم [ف: 1 - 285]