تفسیر اسماء الحسنی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14009 آغاز: زان چنین فرموده سلطان جلیل ×× جمله دنیا را که باشد او قلیل / با قلیلی دل مبند ای هوشیار ×× عاقلان خود بنگرند پایان کار. المقدم المؤخر: المقدم پیش از جمله عیان ×× او همیشه بود و باشد ای جوان / هم مؤخر بعد بعد اولیست بس ×× او همیشه باشد این را دان تو پس / اول او را بدایت نیست دان ×× آخرست و بی نهایت از عیان / اول او بود و نبوده هیچ شی ×× آخر او ماند که هست قیوم حی / بود او و هم نبود اشیا ورا ×× هم نماند هیچ شی ماند خدا / هم نماند غیر او ای خوب رو ×× نیست باقی غیر ذات پاک او / ما نبودیم بود خداوند جهان ×× ما نمانیم او بماند جاودان؛ انجام: صورتش بسیار کس را دل ربود ×× دید نقش صورت و میلش فزود / شد هلاک از زخم مار اندر زمان ×× بر نخورده زو هنوز ای نوجوان خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ بی‌جا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ جلد: مقوا سرخ، عطف تیماج، 118گ، 15 سطر، اندازه: 16×22سم [ف: 38 - 21]