تفسیر آیة الکرسی

3. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 16150 آغاز: بسمله، قال روحنا له الفداء بعد البسملة و الحمد و الصلوة و اللعن و قراءة آية الكرسى در ایام سال سخن در شرح آیه مبارکه يشفع بود؛ انجام: اما ماها اسم خود را بنده گذاشته ایم و در بندگی خود شرمنده و روسیاهیم و صلى الله على محمد و آله الطاهرين. گویا از محمد باقر همدانی. تفسیر آیت الکرسی را طی پانزده مجلس به صورت «مجلس» بیان کرده و شخصی آنها را به همان سبک گفتاری نگاشته است. سپس تصحیح و تعدیلاتی روی آن انجام شده است. مفسر سعی دارد با تطبیق آیات و روایات بر مقتصرات شیعی به اثبات امامت بپردازد؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: قرن 14؛ مصحح شاید از مؤلف یا به خط وی، با خط خوردگی و اضافات و اصلاحات؛ جلد: چرم قهوه‌ای، 214ص، 24 سطر، اندازه: 12×18/7سم [ف: 45 - 38]