تفسیر

4. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 19063 آغاز: بسمله، الحمد ... (چند کلمه ساقط است) ستایش مر خدایرا که آفریدگار جهانیان است و پروردگار ایشان و خداوند ایشان و گرداننده ایشان از حالی بحالی و بقولی حمد گفت خدای تعالی بر ذات خود برای تعلیم بندگان تا سپاس گویند و ستایش کنند اورا؛ انجام: من الجنة و الناس از بدی دیو وسوسه بیجیده انک و سوسه کند در سینهای (کذا) مردمان از دیو و آدمی و الله اعلم. از ابتدای حمد تا پایان قرآن. مؤلف پس از ذکر آیه به ترجمه کامل آن پرداخته و در موارد لزوم نیز به طور اختصار توضیح داده است. تفسیر سوره حمد نسبت به دیگر سوره‌ها مفصل‌تر می‌باشد؛ خط: نسخ ترکستانی، بی‌کا، تا: قرن 6 و 7؛ دارای دو لوح، دارای دو کتیبه، مجدول؛ واقف: میرحامد حسین، تاریخ تحویل: آبان 1372؛ کاغذ: نخودی، جلد: مقوا رویه گالینگور، 652گ، 21 سطر (11×17/5)، اندازه: 16×25سم [ف: 22 - 178]