التفسير

160. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14080/4 آغاز: الحمد لله الذى كان فى ازل الآزال موجودا بوجوده و ذاته كمون صفاته و صفاته معادن جوده تقدس ذاته بذاته عن الاضداد. آغاز تفسیر فاتحه: «سمى الفاتحة فاتحة لانفتاح ابواب خزائن اسرار الكتاب بها لانها مفتاح كنوز لطائف الخطاب بانجلائها ينكشف جميع القرآن لاهل البيان لان من عرف معانيها يفتح بها اقفال المتشابهات». آغاز تفسیر سوره توحيد: «قل هو الله احد كان الله جل جلاله مستترا بنفسه في ازل ازله قال كنت كنزا مخفيا ... فاذا اوجل اعلام ظهور افعاله تعرف بقوته بفعله فلم يعرفه احد بالحقيقة»؛ انجام: سبحان المنزه بذاته عن رؤية كل رائی و معرفة كل عارف و توحيد كل ... و وصف كل واصف كلهم في نكرة النكرة معزولون من حقيقة المعرفة قال ابن عطا. تفسیر عرفانی مهمی است. مؤلف در مقدمه گوید: بعد از آن که از سیر و سلوک و مجاهده و مراقبه فارغ شدم دوست داشتم که بخشی از این حقایق را به قلم بیاورم: «فتعرضت ان اعرف من هذه البحور الازلية غرفات من حكم الازليات و اشارات الابديات ... ثم اردفت بعد قولى اقوال مشايخى مما عبارتها الطف و اشارتها اظرف تبركا بهم و تركت كثيرا منها ليكون کتابی اخف مجملا و احسن تفصيلا». مؤلف در این تفسیر از استاد خود با عنوان «قال الاستاد»، ابن عطا و واسطی مطالبی را نقل نموده است، در نسخه حاضر مقدمه آن و تفسیر سوره فاتحه و بخشی از تفسیر سوره فاتحه و بخشی از تفسیر سوره توحید، موجود است؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ مجدول؛ جلد: تیماج مشکی، 6گ (114پ-119پ)، 16 سطر، اندازه: 12×21/5سم [ف: 38 - 103]