التفسير

31. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 9696 آغاز: قال تعالى و لو علم فيهم خيراً لاسمعهم و بقوله ولين (كذ) مستهم نفحة الايه يشير الى ان اهل الغفلة و الشقاوه لا ينتهون؛ انجام: فمعنى الايه ان العبد لو مقت نفسه. حدود اواخر تفسیر آیه 46 سوره انبیاء تا اواسط تفسیر آیه 19 سوره مؤمن. روش این تفسیر عرفانی است و به تأویل بیشتر می‌نماید تا به تفسیر و از خصوصیات آن بیان ربط آیه قبلی به آیه بعدی در عنوان «بقوله» است مثلاً پس از توضیح آیه: «فجمع السحرة لميقات» آمده: «ثم اخبر عن علمه و المغيبات بقوله تعالى و ان ربك ليعلم ما يكن». برای معرفی کتاب سطوری از آن نقل می‌گردد: «الم غلبت الروم. بشر بالالف الى الفة طبع المؤمنين بعضهم لبعض و باللام يشير الى لوم طبع الكافرين و بالميم يشير الى مغفرة رب العالمين. الم تلك آيات الكتاب الحكيم. بشر بالالف الى آلائه و باللام الى لطفه و عنايته و بالميم الى مجده و سنائه فبالائه رفع الجحد عن قلوب اوليائه»؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: احتمالاً قرن 9؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ واقف: خان بابا مشار؛ کاغذ: حنائی، 118گ، 31 سطر، اندازه: 14×19سم [ف: 11 - 565]