التفسير

25. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 961(b)-ف نسخه اصل: مغنیسا گنل کتابخانه عمومی. به روش زیدیان است و در آن از کشاف یاد شده است. نیمه دوم قرآن. در این تفسیر از کشاف و جارالله یاد شده است پس تاریخ تالیف آن میان قرن ششم و نهم خواهد بود، از الموید بالله و از ابوبکر رازی و تفسیر خواجه با نصر و رازی واحدی هم در آن نامی هست، نسخه در هر صفحه در سه یا چهار ستون است یک ستون آیات است با ترجمه طبری کلمات یا عبارات زیر سطور، یک ستون تفسیر است و هر بندی با خطی به کلمه مربوط به آن از قرآن می‌پیوندد. ستون سوم و چهارم حواشی توضیحی این تفسیر است و آن هم با خط مربوط می‌شود. گاهی در میان عبارت عربی عبارت طبری دارد: سبب نزول آن «که پیومبر به بنی المصطلق کالجار شوکا. عایشه واب. چونک بیکی جایگاه هووشتن. عایشه اهودج بدر اومه. ابکنار هاشو بقضاء حاجت کردن. کسی ایناندونست. چونک لشکر واستان ارحل متاع و خویشی و شترنان. عائشه هودجا و کتن و وی و شترنان انداتن که عایشه درون دریا پس چونک لشکر بشین. عایشه اومه هیچ کس بلشکر گاه نیتاب. ایکی مرد ب پیغمبری اصحاب صفوان نام، مردی ب نیک پرهیزیار. پس لشکر اومه بخویشی وشتر ونیشته. چونک بانجار سست عائشادی تنها اینجا استاب. پس عائشا و خویشی وشتر نیشامنی واپس لشکر بس. چونک وقت چاشت نیمه روج بکا، پیغمبر درسی. پس منافقون عائشادین بصفوان وشترو نیشته، گتن که صفوان و عائشه واپس استان نشاهستی بر این سخن وایغمبر گتن پیغمبر غم بخورد. اساخیا تعالی به برئت عایشه و صفوان این آیت بفرستا. اا قوما اچشماءی کرو هـ وی هـ سبب نزول این آیت آن ب که یکی مرد که نام او عویمر خویشی قدف زناها بسته. پس پیغمبر ویراگت یا عویمر خیاترا بترس ازنی لاوپرد مدار. گفت یا رسول الله ص من بخیا سوگند خونیم که شریک بن سمحاء دیم و وی شکم. پس خیا تعالی این آیت هوفرستا اوشان لعان بکردن. پیومبر میان اوشون جوا ای بکرد. اوشون هر دو تا حد زنیا و تسميته عذابا يدل على انها عقوبة و يجوز ان يسمى بذلك لانه يمنع من المعاودة كماسمى نكالا يقال عذب ای امتنع و اعذبه ای منعه. ذکره فی الصحاح. کمترین جماعت شش کس بوین یکی امام و کی حدزن و چهار گواه ایره بگواهی زنن ایره یا باقریبی او زنن سه کسی بون یکی امام بویکی حذرن ایکی مومن ویر. سبب نزول این آیت آن بوک یکی مرد ب پیغمبر اصحاب او را مرثد نام بو، ایکی زنک ب او را عناق نام ب هرزه پیشه مرثدا وا خویشتن خوند. اسا مرثد وی راگفت که خیاتعالی زنی بحروم کرد است. اساگت که مرا نکیح بزن کن. مرثد گت که بهل دامن پیو مبراییه سم. چونک واپرسی. خیاتعالی این آیت بفرستا برو آیت دیر گتن که پیومبر اصحابون با مدینه اومین ا بعضی درویش بین ابه مدینه کنیجکون وبین که هرزه کردن امال اندوتن بهرزی. پس او شون خواستن که اون کنیجکانا ببرن و او شونی بر مال بیدوجن پس خیاتعالی بکرد.»؛ بی‌کا، تا: با تاریخ 889ق؛ با یادداشتهای مورخ 899 و 903 و 911 و 913 و 916 در آغاز نسخه. [فیلمها ف: 1 - 301]