التفسير

13. تهران؛ الهیات؛ شماره نسخه: 157 آغاز: قال ابراهیم صلی الله علیه هو سلام ان شاء الله فما لبث ان جاء بعجل حنیذ سیبویه یذهب الی ان ان فی موضع نصب قال نقول لا تلبث. بسمله. الم تلک آیات الکتاب المبین التقدیر هذا تلک آیات الکتاب على الابتداء و الخبر انزلناه قرانا عربیا ای مجموعاً و یجوزان یکون توطئة كما تقول مررت بزید رجلاً ... (آغاز سوره یوسف)؛ انجام: هذا قرائة المدنیین و ابن عبدالرحمن و ابن عباس و ابن عمرو قراءة الکوفیین ان تظهر فی الارض الفساد و كذا في مصاحف.بسمله. حم باسکان المیم الاخرة لانها حروف هجاء فحكمها السكون لانها توقف عليها و اما قرائة عيسى حامیم تنزیل فمفتوحة لالتقاء الساكنين ... (آغاز سوره مؤمن) تفسیر ادبی و سنی است. از اواخر سوره هود تا اوائل سوره مؤمن. مانند کشاف ادبی است و گاهی هم در آن شعرهایی گواه آمده و از اسماعیل بن اسحق و ابو اسحق و محمد بن یزید و ابو حاتم یاد شده و در بیشتر جاها گفته شده «قال ابو جعفر» که گویا از آن «طبری» خواسته شده است و با کشاف و تبیان طوسی و تفسیر عکبری و انوار التنزیل و چند تفسیر دیگر مقابله شده و دیده شده که هیچیک از آنها نیست و کتاب شناخته نشده است؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 7 و 8؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ کاغذ: سمرقندی کلفت، جلد: تیماج قهوه‌ای، 215گ، 21 سطر (13/5×19/5)، اندازه: 23×7/5سم [ف: - 489]