تذكرة الكحالين

1. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 5064 آغاز: برابر؛ انجام: یوخذ ورد و جلنار و عدس خط: نسخ کهن، بی‌کا، تا: قرن 6؛ در ورق دوم نسخه به خطی کهن مسطور است: «اقبل ارضا سار فيها جمالها ×× فكيف بدار دار فيها جمالها / و قد كنت لاارضى بوصل مقطع ×× و ها انا راض لو اتانى خيالها / نسيم الصبا بلغ سلامى اليهم ×× بلطفک و ارفق بالهبوب عليهم / و قل لهم انى و ان كنت غائبا ×× فقلبی و روحی حاضران لديهم / سلام الله كل صباح يوم ×× على تلک الشمائل و المحيا / سلام عليكم ما امر فراقكم ×× فياليتنا من قبل فرقتكم ميتا / فدارهم ما دمت فی دارهم ×× و ارضهم ما كنت فی ارضهم» [این بیت عیناً در اوائل کتاب اخلاق ناصری نیز بدون ذکر اسم قائل مثبت است و مرحوم مینوی در تعلیقات کتاب مذکور نوشته است (ص 402) که قائل آن را نتوانسته است معلوم نماید. راقم سطور گوید که قائل آن بنا به قول صفدی در الوافی بالوفیات (125: 1) و سیوطی در بغية الوعاة (ص 93) محمد بن محمد بن احمد بن هیماه ابونصر رامشی نیشابوری است متولد در 404 و متوفی در سنه 490 به قول ایشان یا 489 به قول یاقوت در معجم الادبا (100: 7) و عبدالغافر در منتخب سیاق (ص 71) و مدفون به قول این اخیر در مقبره باب معمر در نیشابور، و این که ابن تغری بردی در النجوم الزاهرة (124: 5) قائل آن را ابوالحسن علی بن فضال قیروانی متوفی سنه 479 نوشته سهو قطعی و مسلم است، قبله: ان تلقک الغربة فی معشر ×× قد اجمعوا فیک علی بغضهم / فدارهم ما دمت البیت]؛ مزین به خط محمود بن محمد کحال به تاریخ دهم رمضان خمس و ثمانین و ستمائة (685)، از سنه 1154 داخل عرض شده؛ واقف: نادرشاه، 1145؛ کاغذ: حنایی سمرقندی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 143گ، 15 سطر، اندازه: 9×15سم [ف: 19-86]