التذكرة

2. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 3626 آغاز: من كتاب الاحكام السلطانيه للقاضى الماوردى الباب الثامن و لاته النقیب على ذواللانساب؛ انجام: رب صل على محمد و آله الطيبين-الطاهرين و الحمدلله رب العالمين. خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ این نسخه دارای اضافاتی است و همان نسخه‌ای است که در الذریعه (ج 10، ص47) به نام «ذیل الانساب المشجرة» ضبط شده و مؤلف آن را سید نسابه عزالدین اسحق بن ابراهیم بن اسحق الحسن الحسینی الطباطبائی دانسته و بقیه نسب وی را تا حضرت امام حسن مجتبی (ع) ذکر کرده [ابیاتی که پشت برگ اول نوشته شده: «خادم اهل بیت آل رسول ×× ابن میر طویل تا دانی / لقب او شرف بود مشهور ... ابراهیم اوست اگر خوانی / لقب باب عزالدین اسحق ×× سید باوقار روحانی / ابرهیم آنکه فیض میبخشید ×× پدرش ناصر است و اوثانی ... تا می‌رسد به: بیست و پنج جد من ولی خداست ×× پس محمد رسول ربانی / دو ولد دارم اولی اسحق ×× پس علی دین محمدش خوانی / حاسد انشان تباه کن یا رب ×× حرمت پنج فرق نورانی. نقل من خطه هكذا حرره كتبه الفقير الحقير المحتاج الى رحمة الله الملك الجليل عبدالمؤمن بن حسین بن محمد بن علی بن علاءالدین محمد بن ابراهیم بن اسحق الحسنی الحسینی طباطبائی النسابه تحریراً فی 23 شهر جمیدی الاول سنة سبع والف من هجرة الرسول علیه الصلوة و السلم» ظاهراً صاحب این ابیات سید عبدالمؤمن نسابه از اعقاب مؤلف ذیل و اضافات است و نسخه که در الذریعه معرفی شده به خط اوست.] در نسب نوشته شده که ایهام دارد این اضافات از سید نسابه الشرف ابراهیم بن عزالدین اسحق است و نسب عزالدین اسحق در این ابیات با مسطورات الذریعه اندک اختلاف دارد. بالجمله مؤلف چه پدر باشد چه پسر ترجمه حال هیچ کدام به تحقیق دانسته نشد. کاتب در آخر نسخه نوشته: «نقل من نسخة هكذا حرره تم على يدذى يده الفقير الى الله الغنى المغنی اسحق بن ابراهیم بن اسحق الحسینی الطباطبائی ابا الحسینی الزیدی اما النسابة بشیراز اصلح الله احواله» پنداشته می‌شود که این نسخه در سده نهم بلکه پیشتر نوشته شده و نسب صفویه را از سلطان ابراهیم شیخ شاه یا پدرش سلطان خواجه علی می‌داشته و بعداً نسابه در عهد سلطنت شاه سلطانحسین صفوی سلسله نسب سلاطین صفوی را به سلطان ابراهیم پیوست داشته است؛ واقف: نائینی؛ 165گ، اندازه: 30×21سم [ف: 6-594]