تحفه

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8548 آغاز: پیری کردن معلمی است از غیب خبر دادن منجمی است مقام هر کس را نمودن مقومی است؛ انجام: سبحان الله سبحان الله وحده لا شریک له که را رسد که بگوید چنین یا چنان کنی. ما را همه تسلیم و رضا خوش باشد ×× اندر همه کار مرحبا خوش باشد / پس ختم کنم رساله را من به دعا ×× زیرا که دعا به مدعا خوش باشد خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 28 شعبان 1260ق؛ افتادگی: آغاز؛ یادداشتی در باب رساله حاضر ظاهراً به خط بیانی یا باستانی راد آمده؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 79گ، 8 سطر، اندازه: 8×15سم [ف: 104-28]