تجوید منظوم

3. مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: 958/1 آغاز: و همچنین واو که ماقبلش مضموم باشد و یای که ماقبلش مکسور باشد هوایی است و او از هوای لب ... در بیان صفتهای حروف مقطعات. نظم: ده حروف آمد حروف همس بشنو جمع آن حثه شخص فسکت نیک گفتم من عیان ... شرح بدانکه حروف مهموسه ده حرف است مجموع آن ستشحثک خصفه یا حثت کسف شخصه و معنی همس فرود داشتن آواز است و نرم گردانیدن آن و این حروف را از بهر آن مهموسه گویند که حروف ضعیف اند و تکیه برو نمیتوان کرد در گفتن؛ انجام: و اشمام کلفتی حاصل است یعنی دشواری و در مثل علیه و لدیه و شروه و تمنوه روم و اشمام آسان است. نظم: یا غیاث المستغیثین جرم ناظم عفو کن ×× با رسول و با امامش حشر گردان والسلام. والحمدلله رب العالمین. گزارشی است بر یکی از منظومه‌های تجوید که ناقص الاول است و نام اصلی آن دست نداد. عناوینی دارد که در آن قطعه‌ای از منظومه را ذکر کرده و سپس تحت «عنوان، شرح» به توضیح آن ابیات می‌پردازد، در آن به کتاب «کشف الاسرار فی رسم مصاحف الامصار» حوالت می‌دهد. در میان آمده: «اما مصنف رحمه الله تعالى رحمة واسعة در شرح تجرید فاتحه ذکر کرده که در وقف بروم بر مثل این توسط است»؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: 9 جمادی الاول 1069ق؛ افتادگی: آغاز؛ مهر حاج سید سعید؛ کاغذ: هندی، جلد: مشمع لاجوردی عطف پارچه سرخ و مشکی، 39گ (1-39)، 14 سطر (7/5×12)، اندازه: 12/5×18/5سم [ف: 3-1312]