تجوید

109. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 8815 آغاز: آغاز پس از تسمیه: ابتداء کردم بنام کردگار الله اسم ذات است و رحمن الرحیم هر دو صفت است یعنی رحمن عام است و رحیم خاص است رحیم رحم میکند حق تعالی در قیامت بر مؤمنان نه بر کافران و رحمن رزق میدهد مؤمنان و کافران را؛ انجام: که در عرب بسیار جاکاف را بجای قاف بنهند. رساله‌ای است مفصل در این فن که بیشتر عبارات آن به زبان پشتو و اندکی پارسی است. کاتب در آخر نسخه آن را به نام «رسالة المجموع النافع للقرآء» ضبط کرده است. مؤلف پس از دیباچه مختصر فضل سوره مبارکه فاتحة الکتاب را نگاشته است سپس مطالب را در 65 «فصل»آورده است. فصل اول: تنوین و نون ساکن، فصل آخر «اعوذ بالله بذال است اگر بدال گوید نماز روا بود»، برای معرفی کتاب جملاتی از آن نقل می‌گردد: «ولا اله غیرک خیرک گوید اختلاف کرده اند در آن. ظاهر روایت آنست که نماز تباه شود. مختار شیخ الاسلام برهان الدین و شیخ الاسلام علی بزودی و شیخ علاء الدین رحمه الله آنست که نماز تباه نشود. ایاک نعبد و ایاک نستعین بر هر دو بتشدید گوید اصل است اگر تشدید یا را ترک کند و اگر تشدید بر نون نعبد و نستعین نهد نماز تباه شود»؛ خط: نسخ، کا: رحمدل آخوند زاده فرزند ملالاهور آخوند زاده فرزند ملالاهور آخوندزاده، تا: 1288ق؛ 42گ، مختلف السطر، اندازه: 17×21سم [ف: 6-168]