التجويد

63. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 12030 آغاز: و عجز ذكره اللسان فانه منحاة فلاح المؤمنين و شفيع الحاملين و المستمعين و قول الله تبارك و تعالى الذين آتينا هم الكتاب يؤمنون به؛ انجام: الساكنة في كلمة واحدة مثل آدم و آمن و ایماناً و اوتی و غيرها واجب عند القراء جميعاً كما مضى و الله اعلم. کتابی است در قراآت سبع و احکام تجوید که در اواخر قرن 13 تألیف شده و در آن از شیخ محمد جزائری (-1285 ق) نقل می‌کند. مؤلف اشعاری از خود به عربی در اثنای کتاب آورده است. مشتمل بر چند «اصل» و هر اصل شامل چند «دره» و هر دره حاوی چند «غره»: اصل 1. المخارج و الحروف المتفرعة و فيه درتان، اصل 2. ذكر اسامى القراء السبعة و رواتهم و بعض حالاتهم و صفاتهم و فيه سبعة درر، اصل 3. التفخيم و التغليظ و الترقيق و فيه درتان، اصل 4. الاستعاذة و فيه ثلاث درر، اصل 5. الادغامات و فيه ثلاث درر، اصل 6. المد و القصر و فيه درر، اصل 7. بيان الوقف و الابتداء و السكت و فيه مقدمة و اربع درر؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 94گ، 17سطر، اندازه: 15/5×20/5سم [ف: 35-48]