تاریخ روابط بین ایران و ونیز

تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 814 آغاز: بسمله، در سنه 1902 موقع تشریف فرمائی اعلیحضرت ... مظفرالدین شاه بشهر ونیز در قصر (وژها ) و در قصر ( سن ماز ) و نظر بالتفات و افتخار نسبت باین جانب فرمودند که کتاب مسیو (لوکو مادرکیوم برشه) مصنف که مشتمل بر روابط سلاطین قدیم ایران و جمهوری ونیز است برای اعلیحضرت همایونی ترجمه نمایم ... فصل اول. اسم مملکت ایران در عهد خلفا 1258-652- تقریباً معدوم شده بود و بعد مدتی هم بتصرف اعراب و مغولها و تاتار و ترکمانها افتاد و در مائه پانزدهم عیسوی اوزون حسن نامی مملکت اجدادی کیانیان و ساسانیان را دو مرتبه باسم ایرانی خود پایدار نمود؛ انجام: اهالی ونیز همیشه در ایران محترم بودند بهمان قسم که ایرانیها در ونیز محترم و معزز هستند. شهر میلان 3 مارس 1904. مترجم دکتر (کاستالدی) قنسول اعلیحضرت اقدس شهریاری-نویسنده میر مجتبی. خط: نستعلیق خوش، کا: میر مجتبی، تا: اوایل قرن 14؛ مجدول زرین، سرلوح مذهب منقش مرصع، در صفحات 42 و 44 عکس دو نامه از شاه سلطان حسین به فرمانفرمای ونیز به زبان ترکی و فارسی است که حاوی الطاف و اظهار دوستی فیمابین است، در صفحات 41-43 دو عکس چاپی یکی از کاسه فیروزه‌ای است که سلطان اوزون حسن برای رئیس جمهوری ونیز فرستاده و دیگر از مجلس معارفه سفیر فوق العاده ایران است به نام فتحی بیک که به حکم رئیس جمهور ونیز نقاش معروف ایطالیائی به نام کابریل کالاری به تاریخ پنجم مارس 1603 نقاشی کرده؛ مهر: شاه سلطان حسین صفوی «وارث ملک سلیمان جهان سلطان حسین»؛ کاغذ: فرنگی نخودی آهار مهره.، جلد: مقوای روکش مخمل، 44ص، 16 سطر، اندازه: 22/5×36سم [ف: 5-167]