پند و اندرز

6. رشت؛ جمعیت نشر فرهنگ؛ شماره نسخه: 46پ آغاز: بسمله، کردگاری را بنده و پروردگاری را پرستنده ایم که از آشکاری و ظهور از دیده ها ناپدید و مستور است و از زیاد نزدیکی این همه دور است؛ انجام: معلوم گردد گاهی زمانه را چنین جوانهای بادانش و تیرهای در ترکش بوده است. در آن این بیت‌ها آمده است: سحر گهان چو غراب شب شبه پیکر ×× ز روی بیضه بیضا به باختر زد پر / ز در در آمد ماهی به جلوه طاوس ×× به خنده مهر فزا و به غمزه جان پرور ... / چنانکه شادی جانها بود به خلعت جود ×× شوند حافظ جانش همی شبیر و شبر. نظم: از دست فتاده در خلایق همه شور ×× درویش و توانگر در پیشش عور؛ خط: نستعلیق خوش، بی‌کا، تا: قرن 13، مجدول، مذهب، با سر لوح؛ کاغذ: آهار مهره، قطع: ربعی [رشت و همدان: ف: 1096]