پنجاه باب سلطانی

32. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 12021/2 آغاز و انجام: برابر خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ ؛ لواحق آن عبارت است: الف-نکاتی چند از شخصی عطاءالله نام در مباحث نجومی در چهار صفحه، ب-سواد مکتوب مولانا عبدالرحمن جامی در عزانامه مرحوم خواجه قطب الدین که چون مختصر است عینا نقل می‌شود: باسمه سبحانه. رفت آنکه یگانه بود در عالم خویش ×× گاه از غم او گریم و گاه از غم خویش / شد یاد ده ماتم من ماتم او ×× هم ماتم او دارم و هم ماتم خویش. هر عزیزی کزین نشیمن فنا رخت بندد و برفتگان عالم بقا پیوندد وظیفه آگاهان آنست که از حال وی عبرتی گیرند و پیش از موت طبیعی بموت اختیاری بیمرند چه از مرگ بمرگ توان رسد و از فنا ببقا توان پیوست. سرمایه راه عشق در دست ای دل ×× خوش آنکه بدرد پرده پندار دست ای دل / مردی کن و از هستی خود پاک بمیر ×× تا مرد نمردست نه مردست ای دل. معلوم نیست که مدت حیات چند خواهد بود و از ان ترا چه پسند خواهند نمود هر روز را روز آخر شمار و روز آخر چنان دار که بنابایست نیامیزی که چنانچه روی برخیزی. کم شود زامل فراخ میدان ×× هر دم که رسد دم پسین دان / دل پاک کن از وجود محدث ×× زیرا که کما تموت تبعث / روی همه در ره بقا باد ×× وز هر چه خدا نه، دل جدا باد. والسلام والاکرام، ج-بحثی در باب حروف و خواص آن در یک صفحه منقول از فتوحات مکیه؛ کاغذ: حنایی بغدادی، جلد: تیماج مشکی، 16-17 سطر، اندازه: 12/5×18سم [ف: 10-194]