بوستان سعدی

158. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/19 آغاز: یکی ماه رخسار با فر و جاه ×× تنفر نمود از غلامی سیاه / کناره نمود آن بت بوالعجب ×× بمانند روز از سیاهی شب؛ انجام: . من و تو سیاه و اگر روشنیم ×× همه از گلستان یک گلشنیم حکایت = قطعه شعر مثنوی. در عنوانش نوشته: «حکایت گویا از شیخ باشد»؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن 14؛ راسته و چلپیا، دارای رکابه؛ کاغذ: نازک کاهی شکننده، جلد: تیماج قهوه‌ای مجدول، 2ص (38-39)، اندازه: 13/4×21سم [ف: 27/1-323]