بلاغت

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8820 آغاز: بالشنجرف ليكون فهرست الكتاب عند المطالعة: شعر: منگر کی تمام او دو بهرست ×× بنگر که دو بهر او دو بحرست. و انا اسال الله النفع لجاهديه والنفع لجاحديه و بعون الله استعين و هو نعم المولى و المعين. [البحـ]ـر الاول فى المحاسن. بدانك قائل اشعار و راوی اوصاف را می‌باید تا در صنعت لفظ وجودت معنی بشتابد و از فصاحت و بلاغت و سلاست و جزالت دریابد و همة به ارتفاع سخن مقصور دارد و از معایب آن کی موجب انحطاطست امتناع آورد؛ انجام: هیهات لا ياتی الزمان بمثله ×× ان الزمان بمثله لبخيل. و قال ابوالطيب. شعر: اعدى الزمان سخاؤه فسخا به. خط: نسخ تعلیق، کاتب = مؤلف، تا: قرن 9؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ محشی به عربی و فارسی با خطی کهن نزدیک به زمان کتابت نسخه، بنا بر برگ‌شماری کهن نسخه 12 برگ از آغاز کتاب افتاده، این یادداشت‌ها آمده است: گفته‌ای از شیخ الاسلام انصاری، کیفیت احتضار از قول محقق، روایتی از پیامبر (ص) کراهت بول در آب، معمای کلمه اجنه، معنای آیه ان الله لایحب المسرفین، دو حدیث پزشکی در درمان تب او امام صادق (ع) و امام رضا (ع) چند دعا و حرز برای حاجات مختلف، روایتی از پیامبر (ص) فایده‌ای منطقی، معنای کلمه قرآن و عمر؛ خریداری از باقر ترقی؛ کاغذ: حنایی آهار مهره نازک، جلد: تیماج مشکی مجدول یک‌لا، 328گ، 11 سطر (5/5×13)، اندازه: 11/5×21/4سم [ف: 29/1-43]