بحر العلوم

3. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 12852 آغاز: الشعبة الرابعة: اعلم ان العقل فی اللغة هو تعقل الأشياء و فهمها و نفی الاصطلاح يطلق على امور الاول هوقوة ادراك الخير و الشر والتمييز بينهما و التمكن من معرفة؛ انجام: چنانکه کسی مسودات این مجموعه را بجهة مطالعه از من گرفت آخر معلوم شد که اکثر فوائد آن را نقل کرده باسم خود کتابی درست نموده است و در شهور سنه ثان و مأتین و الف هجریه نبويه على هاجرها آلاف الثناء و التحية اين كتاب در دست مؤلف مستهام حلیه تمام و زیور ختام پوشید. از شعبه 4 آغاز و تا پایان شعبه 7 که پایان کتاب است آن را به اتمام رسانده و در انجام این عبارت را آورده است: «قد فرغ من تأليفه و توصيفه مؤلفه المستهام الممتحن ابن عبدالرسول الحسینی محمد حسن الحسيني الزنوزى الخوئی مسكناً و مولداً والزنوزی منشأ و محتداً في بلدة خوى مع تراكم الهموم و تزاحم الغموم في شهر رمضان ختم بالخير والاحسان من شهور سنة ست عشر بعد مأتين و الف من هجرة سيد الانس و الجان ... كتبه من صورة خط المؤلف العبد ... ابن قلی عبدالله الخوئی». این نسخه دومین نسخه اصلی است؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: 1212ق؛ بخشی از حواشی به خط مؤلف، تمامی صفحات دارای قلم خوردگی، برخی حواشی به خطوط دیگران، از روی خط مؤلف استنساخ گردیده، صفحات غالباً به صورت چلیپا، محشی، این نسخه شامل دو بخش دوم و پایانی کتاب است و نسخه دیگری از این کتاب، در کتابخانه ملی تبریز می‌باشد که بخش اول و مکمل این نسخه می‌باشد، یکی از دارندگان این نسخه، پنداشته است که این نسخه، ریاض الجنه می‌باشد، و بدین سبب نام شعب هفتگانه کتاب را در پایان قلم گرفته و به جای آنها روضه‌های هشتگانه را نوشته است که خود اشتباه فاحش و کتاب همان بحر العلوم می‌باشد؛ کاغذ: فرنگی کلاسیک،جلد: چرم خردلی ساده، 363گ، 27 سطر (10/5×20/5)، اندازه: 21×32/5سم [ف: 32-615]