الایضاح فی شرح المقامات

4. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: 3254 آغاز و انجام: برابر خط: نسخ خوب، بی‌کا، تا: قرن 7؛ در حاشیه آخرین صفحه نوشته شده: «بلغت المقابله بخط المصنف»، پشت صفحه اول کاتب نسخه نوشته: «کتاب الایضاح فی شرح المقامات الحریریه تصنیف الشیخ الامام العالم الاجل برهان الدین ابی المظفر ناصر بن المطرزى رحمة الله تعالى علیه» و در آخر کتاب در آنجا که شارح می‌خواهد کلام خود را خاتمه دهد و می‌گوید «قلت»، در این نسخه کاتب نوشته: «قال الامام الاجل برهان الدین ابوالمظفر ناصر بن المطرزى رحمه الله قلت»، از اینجا معلوم می‌شود که یکی از پدران شارح به مطرزی مشهور بوده و در نسخه مطرزی به ضم اول و فتح ثانی و کسر ثالث با تشدید و زای معجمه با یاء نسبت مشدد تشکیل شده است و در نسخه دیگر پس از بسمله این است: «یقول عبدالله المفتقر الیه ناصر بن ابی المکارم المطرزى تجاوز الله عنه، الحمدلله المحمود الخ»، یادداشتی به خط شکسته نستعلیق و امضاء غیاث الدین بن محمد حسنی حسینی و سجع مهر آن «یا غیاث المستغیثین» و سال 1007 بر آن نقش شده و مسلماً غیاث الدین منصور دشتکی شیرازی نیست چرا که به نص روضات (129.4) وی به سال 948 وفات یافته و سجع مهر او «ناصر الشریعه منصور» بوده بنابراین صاحب این یادداشت و مهر دیگری است؛ مهر: «حبیب الله محمود است از جان-غلام شیخ ابراهیم سلطان» (مدور)؛ واقف: سپهسالار؛ کاغذ: حنایی، جلد: چرمی، 169ص، 21 سطر، قطع: رحلی، اندازه: 19×26سم [ف: 2-40]