انوار العقول من اشعار وصی الرسول

16. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 1141/3 آغاز: برابر؛ انجام: و له عليه السلام: و لو كنا اذا متنا تركنا ×× لكان الموت راحة كل حى / ولكنا اذا متنا بعثنا ×× و نسأل بعده عن كل شى. هذا ما اكدى اليه كدى و ادى اليه جهدى من التقاط هذه الدرر الفريدة و ارتباط او ابدها الشريدة جمعتها من مظان متباعدة و سردتها من اماكن متعادية و قد حبرتها لك و سقتها اليك فعليك بالحسر عن ذراع الجد و التشمير عن ساق الجهد لحفظه و رعاية الفاظه و معانيه و التغلغل فى شعاب دقائقه و مبانيه و لا تذهلن عن قولى فيه: خير الدواوين تحويه و تحفظه ×× ديوان شعر اميرالمؤمنين على / فيه المعالى و فيه الفضل مجتمعا ×× كفضل صاحبه فى العالمين على. و بالله التوفيق. و حسبنا الله و نعم الوكيل و صلى الله على محمد و عترته اجمعين. خط: نسخ و نستعلیق، بی‌کا، تا: با تاریخ 1145ق؛ دارای حواشی لغوی، تاریخ شب سه‌شنبه 9 رمضان (برج سرطان) 1145 و تاریخ 1148 دیده می‌شود، عنوان پاره‌ای از بندها که می‌رساند چه از آنها خواسته شده یا درباره چه سروده شده در هامش آمده و گویا همین عنوان‌ها بود که در چاپ‌های ایران از دیوان به فارسی عرب مآبی درآمده است و این عنوان‌ها مانا از خود کیدری است، در گ 193پ دارد: «بسمله. الهی انت جبار السماء-حقیق بالمحامد و الثناء ...» که مناجات و نیایشی است؛ سپس شعرهای زین العابدین: «تبارک ذوالعلا و الکبریاء-تفرد بالجلال و بالبقاء ...»، سپس چند بند نیایش و سروده‌های پارسایانه با عنوان «و له علیه السلام»، آنگاه دارد: «روی الامام ابو علی الفضل بن الحسن الطبرسی رحمه الله باسناد متصل عن ابی یحیی عمرو بن توبة عن جعفر بن محمد الصادق ...» و در آن از «صحیفه»ای یاد می‌شود که پیشوایان هر یکی به دیگری سپرده و علی بن حسین هر شب آن را می‌خواند و آن مناجات امیرالمؤمنین است و روی حرف‌های معجم و بدین‌گونه آغاز می‌گردد: «یا سامع الدعاء، و یا رافع السماء، و یا دائم البقاء، و یا واسع العطاء، لذی الفاقة العدیم ...»، سپس چند بیتی باز از شعرهای علی (ع) آمده و بازپسین آنها در متن این است: و له علیه السلام: «تبذر ما اصاب و لانبالی ×× اسحتا کان ذلک ام حلالا / توخ من الامور فعال خیر ×× و اجز لها و انجلها خصالا»؛ آنگاه دارد: «اوصیک بتقوی الله فی الغیب و الشهادة.. و الرضا عن الله ... فی الشدة و الرخاء. الحمدلله رب العالمین-قد شرف بتسوید هذا الدیوان الشریف المنسوب الی حضرة امیرالمؤمنین ... علی بن ابیطالب ع الفقیر الحقیر ابن (محمد بیک علی رضا) سنة (1087) (در اینجا گویا همین علی رضا عبارت را تراشیده و نام خود را نوشته و تاریخ دیگری آورد که گویا 1087 باشد و درست خوانده نمی‌شود)، در هامش دو بند دارد یکی از حسین بن علی: «فهم فی بطون الارض بعد ظهورها ×× محاسنهم فیها بوال دواثر / او ان امرء ايسعى لدنياه جاهلا ×× و يذهل عن اخراه لاشک خاسر»، دیگری از کسی که دانسته نشد و چنین است: «و کن بشاقر بیاذا نشاط ×× و فیمن یرتجیک جهات رائی / تلق مواعظی بقبول صدق ×× تفز بالامن عند حلول لائی. صح و تم بعون الله تعالی» (گ 198ر) [ف: 5-1108]