انوار سهیلی

76. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 1876 آغاز و انجام: برابر؛ الحمدلله الذی وفقنا باتمام هذه التألیف بر خاطر خطیر الوالباب مستور و مخفی نماناد که حقیر بی بضاعت و فقیر بی استطاعت نظر به دلتنگی زیاد و نفرت ذاتی و عرضی از اهل این روزگار ناپایدار گوشه انزوا را اختیار کرده و نظر به بی شغلی حسب المرام بندگان رفیع القدر و المكان نخبة الاماثل و الاقران زبدة الاعاظم و الاعیان مخدوم مشفق مهربان (در این موضع کلماتی محو شده است). ... ایام انزوا را به نگارش این کتاب مستطاب که الحق مرهمی است مشفق و ناصح و رفیقی است منصف بصفت مکارم و مناصح اشتغال ورزید و چشم از صحبت ابنای روزگار بکلی پوشید که الحق از مردم روزگار دوری ضروریست. مرا بروز قیامت غمی که هست این است ×× که روی مردم عالم دوباره باید دید. باری اگر به ناخدای التفات عالیشان سابق الالقاب زورق وجود این موجود را بکنار رسانیدی رخت از دریای روزگار نتوانستی بیرون آورد تحریراً في سابع عشر شهر ذیقعده الحرام من شهور سنه 1229 حرره شیخ الحسینی التبریزی عف الله عن جرائمه بمحمد و آله الطاهرین. خط: نستعلیق، کا: شیخ حسینی تبریزی، تا: 17 ذیقعده 1229ق؛ مجدول، مذهب، با سرلوح مذهب مرصع بسیار خوب، دارای سی 30 مجلس نقاشی آب و رنگ بفحوای داستانهای کتاب و به شیوه نقاشی قاجار؛ کاغذ: ترمه آهار مهره، 447ص، 19 سطر، قطع: وزیری، اندازه: 19×27سم [ف: 7-124]