الف تا یاء

2. تهران؛ نوربخش؛ شماره نسخه: 868/18 آغاز: هو المنشی بلا مثال ... روزگاری است که از فیض طراوت فصل بهار کلک در بار خشک مغزی‌ها را به کنار گذاشته از سرچشمه عین الحیوه دوات گوهرهای شاهوار دامن دامن به کنار آورده بر رخ اهل روزگار کشد؛ انجام: یاء یاری است که اگر پای دوستی از حاشیه بساط معنی کوتاه می‌نمود معنی را به هیچ صورت صورت معنی نمی‌بود ... یا کریم ادرکنی که طرازنده بدائع این بهارستان ... و نوازنده اختراع این داستان فارس مضمار فصاحت در کشور معانی و بیان که نام شریفش بر خاطر فیض ماثر ارباب عرفان ظهوری تمام دارد و به اختتام آن تبرک جسته ... اما چون ... از هیجی خوانان مکتب عرفان عارف ترشیزم ... از مردمک دیده اعتبار اولی الابصار چشم آن دارم که خرده بر خردان، سیما ... غریب دیار عرفان بل غریق لجه عصیان محمد رضا الحسینی ابن سلیمان نگیرند و العذر عند کرام الناس مقبول. خط: نستعلیق، کا: حیدر بن علی بن اسماعیل کرکی، تا: قرن 11؛ کاغذ: اصفهانی آبی و زرد، جلد: تیماج قهوه‌ای با ترنج و نیم ترنج گل و بوته دار و آب طلائی، قطع: نیم خشتی، اندازه: 14×23/5سم [نشریه: 13-251]