اعجاز القرآن

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 927 آغاز: و استدركوا مافات اهل الدين و نبهوا على ما غفل ... فان اراذلهم طبقه و اخصهم ... من ينتسب منهم الى الباطن ... و احلوا لهم شرب الخمور ... و يقولون ان معنى القيامة قيام محمد بن اسماعيل بن جعفر ... این کتاب تالیف یکی از علمای قرن 4 و 5 می‌باشد که آن را در اثبات نبوت پیغمبر و ذکر معجزات وی نوشته است، و مخصوصاً قسمت اعجاز قرآن را به تفصیل شرح داده، به‌قسمی که قسمت اکثر نسخه این کتابخانه را اشغال نموده و از این روی کاتبی بر روی صفحه اول آن نام «اعجاز القرآن» را نوشته است. نسخه این کتابخانه آغاز ندارد و اولین صفحه موجود به قدح و ذم باطنیان و اسماعیلیه شروع می‌شود و پس از هشت برگ می‌گوید «باب البيان عن اعجاز القرآن. ان سال سائل فقال: ما الدليل على ...». مصنف در یک جا از کتابهای «زمرد» و «فرند» تالیف ابن راوندی نام برده و آن را رد می‌کند و نیز از جاحظ نقل می‌کند. در برگ 28 و 179 امامیه را رد می‌کند لیکن در برگ 29 بنی‌امیه را سخت ناسزا می‌گوید. در برگ 91 می‌گوید خلیل عروض را از سریانی گرفته است. مؤلف این کتاب اعجاز قرآن را از راه «صرف الله الناس عن الاتيان بمثله» رد می‌کند. او می‌گوید فصاحت قرآن قابل تقلید نیست، نه اینکه خداوند مانع آوردن مثل آن می‌شود. در برگ 160 اعجاز قرآن تمام می‌شود و به بقیه معجزات پیغمبر که به‌عقیده مؤلف قطعی و قابل استناد شناخته شده می‌پردازد و در برگ 190 این باب نیز تمام شده و وقایعی را که موید پیغمبری او است نقل می‌کند. مؤلف این کتاب شناخته نشد لیکن در برگ 7 نسخه این کتابخانه گوید «و نحن عن مبعثه (ص) على نحو من اربعماثة عام ...»؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز؛ کاتب بر ظهر کتاب یادداشت کرده که هر گاه نسخه کامل یافت آن را تکمیل کند، نسخه کاملاً نونویس است و شاید پانزده سال بیشتر از تحریر آن نگذشته باشد، مصحح، محشی، نسخه در آخر برگ 197 آنجا که داشتن اصحابی چون علی و عمر و عثمان و سلمان و غیرهم و اطاعت کردن چنین مردانی بزرگ از حضرت محمد را دلیل و موید پیغمبری او می‌شمرد، به طور ناقص ختم می‌شود؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوایی رویه پارچه، 197گ، اندازه: 17/5×22سم [ف: 1-7]