اصول الفقه

144. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2088/1 آغاز: نحمدك اللهم یا من ليس لحاجتی سواه و لا لذنبی غافرا غیره ... من الالحاد و الشک فی امره و اصلی علی اشرف ... اما بعد فهذه رسالة فی المطالب الاصولية رتبتها على مقدمة و فصول و خاتمة. اما المقدمة ففیها مطالب المطلب الاول ما السر لذكر العلماء تعاریف العلوم فی ابتداء (گ2پ) ... المطلب الثانی فی تعریف اصول الفقه لغة و اصطلاحا ... فنقول: ان الاصول جمع اصل. ... دستور اللغه و القاموس ان الاصل فی اللغة هو البيخ باللغة الفارسية ... و فی الاصطلاح يطلق على معان كثيرة ارجحها الاربعة فی السنة الاصوليين و هی: الدلیل كقولهم الاصل فی المساله الكتاب (گ3پ)؛ انجام: قلت: نمنع الحصر فی الكف و الضد الخاص، بل هنا احتمال ثالث و هو مطلق ارادة الترك ... و الحمل علیه متعین لانه اقرب الی الترك من اللاضداد الخاصة (177پ) او از حسین قزوینی (-1208) صاحب معارج و از صاحب المفاتیح و از فاضل قمی (صاحب قوانین -1231)، و از «استادنا الشریف دام ظله» (شاید شریف العلماء -1246) همچون مردانی زنده نقل می‌کند، پس گویا وی از شاگردان شریف العلماء در کربلا باشد؛ خط: نسخ نزدیک به نستعلیق، کاتب = مؤلف، بی‌تا؛ محشی با نشان «منه»، مصحح با رمز «صح»، پس از آن تا برگ182 شعرهای پراکنده و معما، و اصطلاحات عرفانی رخ، زلف، خال در گ 178ب؛ کاغذ: فرنگی، شکری، 177ص (1-177)، 20-22 سطر (10×17)، اندازه: 16×22سم [ف: 11-265]