اصول الفقه

42. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 17032 آغاز: مصباح قد وقع الخلاف و طال التشاجر و التنازع بين الاخلاف في ان الطريق لمعرفة الاحكام في زمن غيبة الامام بعد سد سبيل العلم لكافة الانام هل هو الظن مطلقا الا ما قام الدليل على عدم اعتباره ام الظنون المخصوصة الحاصلة من الاسباب الخاصة؛ انجام: في ذلك خلاف الا من الفاضل التوني فح مما وجه الجمع بين كلماتهم فى المقامات و هو. مؤلف و نام کتاب به تحقیق شناخته نشد اما مسلما از فضلاء امامیه نیمه دوم قرن 13ق است و احتمالاً از شاگردان با واسطه شیخ جعفر كاشف الغطاء بوده است چنان که در «برگ 26ر سطر 11» کتاب آورده است: «بعضهم بالسنة الاجماع المنقول و آخر الشهره ایض و منهم السيد الطباطبائى النجفى اعلى الله مقامه. [م.1231 هـ.ق.] بل هو اول من اسس ذلك و اظهر تلك الطريقه الشيخ الفقيه النجفى استاد استادنا الاعظم قدس سره و جماعة من تلامذة و معاصره و منهم الاستاد الشريف و هو المحكيه عن الفاضل التسترى فى رسالته فى صلوة الجمعه ...». کتاب مفصلی است در بیان طریق استنباط احکام بعضاً به صورت تقریرنویسی که بیشتر در عناوین «مفتاح» تنظیم گردیده و یقیناً غیر از «مفاتیح الاصول سید محمد مجاهد» می‌باشد. مباحث کتاب عبارت است از: «فی بیان طریق لمعرفة الاحكام هل هو الظن مطلقاً (فی حجية الظن)، القول فی المجمل و المبين مفتاح المجمل، القول في الفعل و التقرير ... مفتاح اما كلام؛ القول في الاجماع مفتاح الاجماع فی اللغة، القول فى الاجماع مفتاح و فيه مقدمه (در چهار جهت) و مقامات الجهة الاولى في بيان معناه اللغوى فاعلم ... اما المقامات فهى عديده المقام لاول في انه هل هو يمكن، مفتاح اختلف الاصوليين فی افاده المفرد المحلى باللام العموم، القول في الادلة العقلية من جملتها الاستصحاب مفتاح الاستصحاب لغة طلب المعاشره»؛ خط: نسخ و نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: نیمه دوم قرن 13؛ انتقالی از دانشگاه رضوی در مهرماه 1368؛ کاغذ: فرنگی شکری، جلد: تیماج مشکی، 321گ، مختلف السطر، اندازه: 15/5×21/5سم [ف: 16-41]