اصول الفقه

20. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 7392 از ماتن در چندین جا به عنوان شیخ یاد شده است. در یکجا آمده «قال الشيخ الامام الزاهد المصنف رحمه الله و قد كنا على هذا القول زمانا و لكن تركناه بهذا القول [الذی] اخترناه» نیز «کذا فی شرح المبسوط للمصنف»، در آن از شمس الائمة الحلوایی حنفی بخارایی عبدالعزیز بن احمد (-448ق) شارح المبسوط به عنوانی نقل شده که نباید ماتن باشد همچنین از شیخ الاسلام ابوبکر محمد بن حسین خواهرزاده بخارایی حنفی (-483ق) چه در آن آمده: «ثم ما ذكره الشيخ من سقوط الكفارة بالظن فی هذه المسالة ليس بمجرى على ظاهره، فان شيخ الاسلام خواهرزاده رحمه الله ذكر في شرح كتاب الصوم ...»، پس ماتن نه خواهرزاده است و نه شمس الائمة و شاید، الامام الزاهد المفسر المتكلم الاصولی الواعظ ابو عبدالله محمد بن عبدالرحمن بن احمد البخاری العلائی الحنفی مؤلف التفسير العلائی (-556ق) باشد (معجم المؤلفين 323/10، تاریخ ملازاده 55، هدية العارفين 91/2). در آن از صدر الاسلام ابوالیسر و ابوعلی و الامام اللامشی و القاضي الامام فی التقویم و صاحب القواطع (قواطع الادلة سمعانی گویا) و صاحب الميزان و الشيخ ابوالمعين یاد شده، نیز از: التهذيب، المبسوط لشمس الائمة، و بعض شروح المختصر و شرح الجامع الصغير از قاضی امام فخرالدین خان و السير الكبير و شرح المختصر و ابوالحسن کرخی، کتاب در اصول حنفی است و شرحی است با عنوانهای «قوله» یا «قال» که سفید گذارده شده و با آوردن تکه‌ای از متن شرح مفصل آن تکه می‌آید؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1092ق؛ تملک: سید عابد شاه گیلانی؛ مهر: نواب اعتماد الدوله عبدالرحیم بهادر خان جنگ؛ کاغذ: سمرقندی، جلد: تیماج قهوه‌ای مقوایی، 374گ، 25 سطر (9×18)، قطع: وزیری، اندازه: 16/5×27سم [ف: 16-539]