اصول الفقه

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 400/2-طباطبائی آغاز: تکمله حاوية لمباحث ساميه الاول في بيان الاحكام الواقعية و الظاهرية و ما يتعلق بذلك من حد الفقه؛ انجام: و هذه الوجوه و الادله مغنية عن الادلة العقلية المزبورة لكفايتها في معرفة ما يجب اعتقاده في مسئلة الامامة و ما يتفرع عليها من المطالب الشرعيه. اذا تمهد ذلك فليعلم (در کنار ص 436-437 قسمتهایی از متن را کاتب در حاشیه نگاشته) این نسخه که با عنوان «تکمله» شروع شده، شامل دو بحث (یا دو مقام) است: نخست در بیان حکم واقعی و ظاهری و دیگر در جواز تعبد به ظن (که در نسخه ما نا تمام است) مؤلف در مبحث اول تقسیم معروف حکم را به ظاهری و واقعی قبول ندارد و حکم واقعی را چهار قسم می‌داند. دزفولی در این کتاب از کتاب‌هایی نادر یاد می‌کند و از آن جمله است: المسائل المصريه ابوعلی اسکافی (به نقل از شیخ مفید)، کشف التمويه و الالتباس عن اغمار الشيعه في امر القياس از اسکافی، کتاب اظهار ما ستره اهل العناد من الروايه عن ائمة العترة في امر الاجتهاد، رساله في مضرة الرویه از سید مرتضی علم الهدی، نقض کتاب الاشهاد لابی زید العلوی از ابن قبه و سفینه از فیض کاشانی؛ خط: نسخ، کا: محمد حسن، تا: 1281ق؛ افتادگی: آغاز؛ از روی نسخه خط مؤلف (پایان رساله منهج التحقیق ص 375)؛ کاغذ: فرنگی سفید آهاری، جلد: تیماج قرمز، 31گ (189ر-220ر)، 23 سطر، قطع: خشتی، اندازه: 15×21سم [ف: 22-154]