اشعار

2483. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8076/2 در این قسمت از شاعران مختلفی ابیاتی بدون نظم خاصی به دنبال هم آمده است. از این رو جداگانه مدخل گرفت و نام «جنگ - سفینه» یافت. این است محتویات این بخش با سرآغاز شعرها: دو رباعی میرزا ابوالحسن فراهانی: «رفتی رفتی از دل پرخون رفتی ×× وز غمکده سینه محزون رفتی / نیکو کردی که در دلم ننشستی ×× این خانه شکسته بود بیرون رفتی». له: «شوخی که بریده بود پیمان از من ×× بنشست برم کشیده دامان از من / چون برگ گلی که با صبا آمیزد ×× هم با من بود و هم گریزان از من»، چند بیت فرد از میرزا محمد سعید حکیم: «ما ز شرم عاجزی بر خصم غالب گشته ایم ×× سر بزیر افکندن ما تیغ بالا کردنست»، له: «میروم زین شهر اما بسکه رویم بر قفاست ×× می‌توان هنگام رفتن کردن استقبال من»، له: «با همه حسرت نمی خواهم که آیی در برم ×× ترسم از یادم روی بیرون به استقبال خویش»، له: «در انتظارت ای ثمر دل شکوفه وار ×× چشمم سفید گشت و تو در دیده بوده‌ای»، له: «گیرم بریدم از تو امیدی که داشتم ×× این زخم را بگو به چه مرهم نهم علاج»، له: «گر درد نداریم پس این چیست که داریم ×× در سینه شکاف ستم کیست که داریم / تا چند زنی طعنه که در بزم که بودی ×× غیر از تو درین شهر بگو کیست که داریم»، جعفر خان بیک: «بهر کس داد چرخ امروز کامی ×× کشد فردا ازو خوش انتقامی / اگر خط سر زد از رویش عجب نیست ×× همیشه در پی صبح است شامی»، چند بیت فرد از میرزا طاهر: «سخت می‌خواهد دلم ای نوبهار آرزو ×× با تو ته [=تا] مینای عمر خویش را خالی کنم»، له: «بسان مغز بادامی که از توأم جدا ماند ×× در آغوشم نمایانست خالی بودن جایش»؛ له: هلاک دیده احول شوم که روی ترا ×× دو بار بیند و با خود یکی حساب کند»، منه: «شبهه را از وحدتش دست تصرف کوتهست ×× کی تواند دیده احول دو دیدن روز را»؛ له: «می‌توانی که بمطلب رسی و ناز کنی ×× اگر افشاندن دامان پر پرواز کنی»، ایضا له: «در چشم بد اندیش، هنر عیب نماید ×× من بی هنرم عیب ندارم چه توان گفت»، له: «از خرابی می‌گذشتم منزلم آمد بیاد ×× دست و پا گم کرده ای دیدم دلم آمد بیاد / می‌گذشتم از کنار جرگه صید افکنان ×× صید در خون کشته ای دیدم دلم آمد بیاد»، [رقم:] غلام صاحب سفینه حقا قولا»؛ هو. مولوی معنوی: من نیم دهن دارم آخر چقر خندم ×× او همچو درخت گل خنده است ز سر تا پا»، محمد قلی سلیم: «جا بهر دل که گرفت او دگر از جا نرود ×× عکسش از آینه چون صورت زیبا نرود»، له: «تجلی بر نمی تابی ... بی چه بود اینجا ×× که موسی هم تمنا کرد و خود را آزمود اینجا / سبکروحان شوق او گرانجانی نمی دانند ×× دود بر باد پیش از شعله خاکستر چو دود اینجا»؛ له: «چشم تو ز بیماری خود بر سر نازست ×× مژگان تو همچون شب بیمار درازست»؛ خط: نستعلیق و شکسته نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ مجدول، چلیپا؛ کاغذ: چند رنگ، جلد: مقوایی با روکش تیماج حنایی سیر، 1گ (5پ-6ر)، اندازه: 9/3×19سم [ف: 27/1 - 134]