اشعار

1713. تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 3209ر2 آغاز: هو الابهی. ای حیات العرش خورشید و داد ×× که جهان و امکان چو تو نوری نزاد / گر نبودی خلق محجوب از لق ×× یک دو حرفی گفتم از سر بقا / تا که جانها جمله مرهونت شوند ×× تا که دلها جمله مفتونت شوند؛ انجام: چون کلیم اندر میان قبطیان ×× یا چو روح الله میان سبطیان / همچو یوسف اندر افتاده به چاه ×× آن چهی که نبودش پایان و راه / بلبلت شد مبتلا اندر قفس ×× بسته شد هم زین قفس راه نفس. در حالت تنگی سینه و دردسر و سلفه بسیار تحریر شده [انشاء الله قصوره باقمایز]، یعنی عفو خواهید فرمود فصل و بابی ندارد مثنوی عرفانی است در مدح و شرح حالات بهاء الله؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، بی‌تا؛ کاغذ: فرنگی، جلد: قارنقور 22×14، 10گ، 18 سطر [ف: 2 - 504]