اشعار

1685. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 291/21-فیروز آغاز: شد مو به رخسارت سفید ای خواجه میدانی چرا ×× یعنی که باید رو نهی زین جاده تا شهر فنا / از بی نشانی چون بود این راه را سنگ نشان ×× باشد دلیل رفتن از افتادن دندان ترا / هر مو بر اندامت بود خاشاک بحر نیستی ×× هر چین زرخسارت بود موجی ز دریای فنا / رمزیست قد خم گشتنت بر روی خوان زندگی ×× یعنی که باید ته نمود این سفره از قد دو تا قصیده آلانقو قصیده‌ای است بلند با قافیه الف از میرزا داود دارای 196 بیت در پند و اندرز؛ بی‌کا، بی‌تا؛ کاغذ: مختلف آهار مهره، جلد: تیماج مشکی، 6ص (497-503-حاشیه)، قطع: رحلی، اندازه: 22×35سم [ف: 21 - 277]