اشعار

1681. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 3321/46 قطعاتی از غزل مثنوی به‌خط‌های مختلف از این شاعران که به‌ترتیب یاد می‌شوند. از شیخ بهائی. آغاز: «از کتان و سمور بیزارم ×× باز میل قلندی دارم»، از واعظ (غزل): آغاز: «الهی نفرت از ماده بنوعی اهل دنیا را ×× که ره ندهد کسی در دل غبار کینه ما را، پایان: واعظ بفکر دوست زبان از سخن ببند ×× جایی که دل نشسته زبان هیچ کاره است»، میر نجاة، آغاز: «الهی در دیار محنتم حشمت پناهی ده ×× ز درد و داغ عشقم تخت و تاج پادشاهی ده، پایان: نمیدانم چه باید خواست تا من از تو در خواهم ×× بهر چیزی که دانی لایقم خواهی نخواهی ده»، از حسن خان شاملو: آغاز: «یا رب این مخمور غفلت رامی اسرار ده ×× همچو آهم بر در دلهای روشن بارده»، پایان: «چون حسن میترسم از مخموری روز جزا ×× باده آمرزشم از جام استغفا رده»، از مولوی (از دیوان شمس تبریزی)، در صدر این غزل نوشته «به‌تاریخ شهر ربیع الاخر 1085 معادل صاحبی مهرزای آمده»: آغاز: «منگر بهر گدائی که تو خاص از آن مایی ×× مفروش خویش ارزان که تو بس گرانبهایی»، پایان: «شکری شکرفشان کن که تو قند نوش قندی ×× بنواز نای دولت که عظیم خوش نوایی»، از میرزا همت رودسری (رباعی) از شیخ فیض رکنی، آغاز: «یا ازلی الظهور یا ابدی الخفا ×× نورک فوق النظر حسنک فوق الثنا»، پایان: «عشق تو فرزانه کیش ناز تو بیگانه جو ×× زخم توی مرهم فکن درد تو مرد آزما / ظلک نور العیون قربک اولی النعم ×× همک ام الهمم وصلک اصل المنی»، از علی پاشا حاکم بصره (دو بیت عربی)، از میرزا طاهر وحید (تتمه یک قصیده)، از مقرب الحضره لطف علی بیکا؛ از الهی (غزل)؛ بی‌کا، بی‌تا؛ کاغذ: اصفهانی، جلد: تیماج سبز، 9ص (530-539)، قطع: بیاض رقعی، اندازه: 8/5×18 [ف: 10 - 998]