اشعار

1441. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 2977-15/217 آغاز: به کوی یار مرا بار به گل افتاده ×× فتاده بار من اما به منزل افتاده / گمان مدار خلاصی دل از آن سرزلف ×× که با هزار جنون در سلاسل افتاده؛ انجام: صفحه دیگری را با قلم نارسای خود بیارایم وبیت این است: دور دستان را به احسان یاد‌کردن همت است ×× ورنه هر نخلی به پای خود ثمر می‌افکند جنگی است در دو بخش، بخش اول آن قطعات و غزل‌هایی است که جمع‌آورنده جنگ از اشعار شاعران انتخاب و بدون ذکر نام پشت سرهم، تحریر نموده است، بخش دوم اشعاری است که تعدادی از شخصیت‌های عصر نیمه اول قرن 14 هجری به درخواست صاحب جنگ به خط خود نوشته‌اند، اسامی کسانی که یادداشت در این بخش نوشته‌اند عبارتند از: فقیر معتمد، شمس الملوک 1334ق، حسن صدرائی، حجة الاسلام، میرزا علی عنقایی 1337ق، هاشم حیدری ملقب به اعتضاد، سید فضل الله واعظ شیرازی، عبدالکریم شمسا و چند نام ناخوانا؛ خط: شکسته، نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 14؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 78گ، 15-16 سطر، اندازه: 10×17سم [ف: 3 - 1254]