اشعار

1438. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 4900 آغاز: الحمدلله رب العالمین و الصلوة و السلام علی محمد؛ انجام: تامرا یکباره چون مجنون کند ×× خورد و خواب از خاطرم بیرون کند. مشتمل بر سه قطعه از رفعت و دو قصیده و یک مثنوی که به‌تقلید نان و حلوای شیخ بهائی گفته شده و موسوم به سوانح ایام فراق از صبا و هفت بیت مثنوی و یک غزل از رفعت، صبای مزبور غیر از صبای کاشی و رفعت نیز غیر از رفعت سمنانی است، آغاز: «تا رخی عروسی بندگان خدایگان مقرب الخاقانی آصفجاهی میرزا محمد یوسف دام اقباله العالی. بشارت باد ایدل کاندرین دیر کهن از نو ×× کنون صاحب شکوهی شد بساط خرمی گستر»، انجام: «اسیر ناوک ناز تو قدسیان به ازل ×× قتیل غمزه قهر تو عاشقان به الست»؛ خط: نسخ و شکسته نستعلیق خوش، بی‌کا، تا: قرن 14؛ مجدول؛ واقف: نایینی؛ کاغذ: نوعی ترمه، جلد: پارچه‌ای، 23گ، 15 سطر (8/13×7/6)، اندازه: 13/6×20سم [ف: 7 - 288]