اشعار

792. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 9351 آغاز: غیر آبی نیست اندر این جهان ×× تا دهم رخسار آن را من نشان / هر چه می‌بینید خود آب است و بس ×× دور نبود نفس آب از هیچ کس؛ انجام: چون بچشم مال سویش بنگرید ×× حس ظن فقر در قلبش پرید مثنوی عرفانی است است به سبک طاقدیس ملااحمد نراقی شامل حکایت ها، شاعر از شخصی به نام «کاظم» بسیار تجلیل می‌کند: بود کاظم نام آن بحر محیط ×× کو فرا بگرفته این ارض بسیط/ بود کاظم نام آن عین الحیات ×× کز وجودش ماهیان را بدنجات /ای ضیاء الدین امین الحق راد ×× کاظم بن قاسم ای شیخ جواد/نیست امیدم بجز الطاف تو ×× تکیه گاه من بود اوصاف تو؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ رکابه‌دار؛ مهر: کتابخانه جعفر سلطان القرایی؛ جلد: تیماج فرنگی قهوه‌ای، 74گ، 12 سطر، اندازه: 12×18/5سم [ف: 30 - 84]