اشعار

776. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 853/1 آغاز: پس از بسمله. حمد مران قادری را کز کرم ×× با دو حرف آورد هستی از عدم / پس ثنا و پس سپاس آن را سزاست ×× که ورا نه ابتدا نه انتهاست؛ انجام: چون بدانستم که صاحب شد بکام ×× بسته لب کردم بر آن ختم کلام / شکر ایزد را که شد دفتر تمام ×× اندر آن مطلب که بد عین مرام مثنوی گلخن فقراء؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: سفید، جلد: تیماج مشکی مقوایی، عطف و دور و دورن تیماج زرد، 12 سطر (6×10)، اندازه: 11×17سم [سنا: ف: 2 - 76]