اشعار

678. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 239/12-طباطبائی آغاز: حکایت پادشاه شیران با سایر حیوانات که کدام یک از بنی نوع بشر اهل حق می‌باشند. بود شیران را شهی شارقه نام ×× همچو شیر چرخ در صولت تمام / پای تختش بیشه ای جنب شکوه ×× مملکت او را ولی هر دشت و کوه / شاه روزی با اساس سلطنت ×× محفلی آراست بهر مشورت / بارقه شهزاده و الاتبار ×× جای کرده در کنار شهریار؛ انجام: جذبه حق هر که را قسمت شود ×× ز الفت این قوم را رفعت شود مثنوی در اندرز است. بررسی اوصاف اصناف و طبقات بشر است در مجلس حیوانات در حضور «شارقه» شاه شیران برای انتخاب مربی برای فرزندش «بارقه» با طعن بر اهل صورتان عاری از معنی از متشرع و صوفی؛ خط: نسخ و نستعلیق، کا: عبدالخالق خراسانی، تا: قرن 13، جا: مدرسه چهار باغ اصفهان؛ کاغذ: فرنگی سفید آهار مهره، جلد: تیماج قرمز روشن، 20گ (131-151 حاشیه)، 18 سطر، قطع: رقعی بزرگ، اندازه: 15×22سم [ف: 22 - 81]