اشعار

640. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 3455/108 قطعات و رباعیات از وحید، ناطق، جوهری، محمد مؤمن، محمد جعفر، حسین منشی و واعظ. این قطعه اول که از وحید و بخط او است که در بالای آن نوشته: «لراقمه وحید: رنگ خجلت را نقاب چهره گلپوش کرد ×× قصه بی باکی خود را چو از من گوش کرد/گردش این ساغر خالی که گردون نام اوست ×× اهل دولت را نمیدانم چرا بیهوش کرد؛ از واعظ: تا خیال رخ او شمع شب افروز منست ×× مهر تابان عرق ناصیه روز منست / بسکه در خانه غیرش نتوانم دیدن»، از ناطق: جنون افزا نگاهی کرده از دل غارت هوشم ×× که از شوق خدنگش چون کمان بارست آغوشم، از جوهری: چو بر فروخته رخ از شراب می آید ×× بسر شبنم من آفتاب می‌آید، رباعیاتی از محمد مقیم که آغاز آن چنین است: بید ما غم کرد درد او که تنها گرد باش ×× سر عشم سر بصحرا داد یعنی فرد باش، از مرد خراسانی که به‌جهة پادشاه جلال الدین اکبر هند گفته: قتلم آنشوخ خورد کک مکنه ×× جان فدایش که خوش نکک مکنه/ چشمکی میزنه دلم مبره ×× چشمکی دیگرش کمک مکنه»؛ بی‌کا،تا: بین 1063تا1141ق؛ جلد: تیماج یک لا قرمز، 5ص(94-98)، قطع: بیاضی، اندازه: 15/5×33سم [ف: 10 - 1346]