اشعار

370. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 6955 آغاز: «حمد و بقره ال عمران و نساء و مائده ×× بعد از آن انعام و پس اعراف و پس انفال دان»؛ منظومه دوم: شمار سوره بترتیب گویم از قرآن ×× چون فاتحه بقره خواندی آل عمران خوان»؛ منظومه سوم: «پس از حمد بقره است پس آل عمران ×× نساء مائده آنکه انعام بر خوان»؛ انجام: منظومه اول: «نصر و تبت آنکه اخلاص و فلق بر خوان و ناس ×× ختم شد قرآن به ترتیب سور ای نکته دان»؛ منظومه دوم: «ز کافرون گذری نصر و تبت و اخلاق ×× فلق بناس رسید و تمام شد قرآن»؛ منظومه سوم: «دگر کافرون است و نصر است و تبت ×× ز اخلاص آنکه فلق ناس بر خوان» سه منظومه است با اوزانی متفاوت که در هر یک بطور جداگانه نام تمام سوره‌های قرآن را برشمرده است. در منابع موجود نشانی از این اثر نیافتیم به جز الذریعه (26: 23) که از منظومه‌ای به فارسی تحت عنوان «منظومه فی الاسماء سور القرآن» نام برده که از مؤلف دیگری به نام علیرضا تبیان الملک بن میرزا داود وقایع نگار تبریزی متولد 1287ق می‌باشد و آغاز و انجام آن را نیز نیاورده؛ خط: نستعلیق متوسط، بی‌کا، تا: 1061ق؛ کاتب شاگرد مؤلف بوده و در زمان حیات مؤلف کتابت شده؛ خریداری از مشیری؛ کاغذ: اصفهانی نخودی، جلد: مقوایی با روکش پارچه‌ای مشکی برجسته، 2گ (7پ-8پ)، 17-19 سطر (5×12/5-13)، اندازه: 10/2×18/5سم [رایانه]