اشعار

316. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8869/17 آغاز: حمد بیان آرا و درود هدد پیما سلطانی را که به فرمان انا جعلناک خلیفه فی الارض پیمبر و دود حضرت داود را تشریف خلافت پوشانیده ... بر ضمیر دانش تدبیر ارباب استعداد مستنیر باشد که این مثنوی هشتاد و دو مصرع است. هر مصرع تاریخ هزار و پنجاه و پنج و به صنعت فنی از فنون توشیح از اول و آخر ده بیت اول که هزار و چهار و شصت و یک است لفظ تاریخ الورزاه بارز می‌شود و موشح ده بیت به همین دستور با مدح نواب خلیفه سلطان معادل می‌گردد؛ انجام: که مدار سپهر کمالست و مرکز دایره اعمال مرآت صور معالم است و سرچشمه انهار مکارم و چنانچه آینه را از بخار. بنا بر نوشته ملی تهران [شماره 2414/ جلد12، ص203-204] منظومه در مدح خلیفه سلطان (1064ق) و نواب خلیفه سلطان است. این نسخه تنها مقدمه منظومه را دارد. سراینده در این مقدمه ویژگیهای منظومه‌اش را توضیح داده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: انجام؛ کاغذ: نخودی آهار مهره، جلد: تیماج قهوه‌ای، 3ص (364-366)، اندازه: 13/1×24/3سم [ف: 29/1-186]