اشعار

9. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 10071/19 آغاز: رباعی اول: سلام من برسان ای نسیم باد شمال ×× به نزد آن صنم ماه روی مشکین خال / بدو بگوی کی تا دور یکشبه ای زندم ×× تنم ز مویه چو موی و دلم ز ناله چو نال. رباعی دوم: للحکیم شمس الدین المعقول: روی چو مهت خلد بیرایه اوست ×× طفلست که حفظ ایزدی دانه؟ اوست / زلفین تو بر عارض تو دانی چیست ×× چتریست که آفتاب در سایه اوست دو رباعی؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 8؛ 1ص (114)، اندازه: 16×12سم [ف: 32 - 97]