اشعار

3. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4281 آغاز: برگت کپت سو سرب بیانی ×× دهرتین جینهه جینهه نهین یانی / اورجوهوی سو باور اندها ×× دن روی چارمری کی دهدها؛ انجام: سکهین کها پدما وت رانی کرهونه کهت بهیس ×× جو کی سوجو کپت من جکوی لی کر گراپدیس مثنوی و به زبان اردوی کهن است درباره داستان پدمنی و شیفته او سلطان علاء الدین خلجی و در دیباچه آن توجهی به آیین اسلام شده و حدیث‌ها و آیه‌های بسیاری در آن آمده و چنین می‌نماید که سراینده آن از پیروان سنت است و شناخته نشد که کیست و همین اندازه از این مثنوی برمی‌آید که همزمان شیرشاه سوری بوده است که پس از همایون شاه و پیش از اکبر شاه پنج سال در هند فرمانروا بوده است. او در این دیوان از شیخ مبارک و شیخ کمال و شیخ برهان شاگرد سید محمد به نیکویی یاد کرده است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13 و 14، با توضیح واژه‌های دشوار در هامش؛ کاغذ: هندی، جلد: تیماج تریاکی ضربی مقوایی، 111گ، 13سطر(8×15)، اندازه: 15×22سم [ف: 13-3249]