یوسفیه

17. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 25731 آغاز: بسمله، بعد از حمد و ستایش قادر متعال و پس (کذا) پرستش و ثنای حی لایزال جواهر نقود نا معدود شکر شکر واجب و متحتم است از جهت وجود ذات مقدس واجب که پیوسته زهر ناگواری صبوری و فراق آتش بار دود بی ابر کانون به سینه انبیاء و اولیاء رساند؛ انجام: و به روایتی صد و چهل و هفت سال عمر کردند و به روایتی صد و پنجاه سال مدت پیغمبری یعقوب (ع) بود. خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 14، ظاهرا به قلم مؤلف؛ واقف: استاد جعفر زاهدی، 1377؛ 66گ، 20سطر، اندازه: 15×21سم [ف: 22-150]