یوسف و زلیخا

17. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 11708 آغاز: بنام آنکه نامی را نمی داد ×× نمایش هر نما را ز «انما» داد / ز هر نامی نما بر انس و جان داد ×× بهر کس هر چه لایق دید آن داد؛ انجام: برفعت کن لقای خویش روزی ×× به شمع نطق او ده ساز و سوزی / بل ارزان ساز و سوز آید پدیدار ×× که منصوری انا الحق گفت بردبار در خاتمه منظومه آمده است: «بسال بیست و دو با الف و سیصد ×× که راه خلق شد از هر طرف سد»، که مشخص می‌شود منظومه در سال 1322ق سروده شده است، همچنین از دو بیت زیر مشخص می‌شود که شاعر هنگام سرودن اشعار در استرآباد بوده و آنرا به نام اسماعیل خان سروده است: «گذار افتادم اندر استرآباد ×× به منزلگاه مردی بارم افتاد/ گرامی نامش اسمعیل خان است ×× جنابش ملجا هر خواص و عام است»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 14؛ رکابه‌دار؛ جلد: تیماج؛ 87گ، 15سطر (11/5×17)، اندازه: 14/5×22/5سم [ف: 34-49]