یوسف و زلیخا

تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 239-عکسی آغاز: خداوندا به عشقم آشنا کن ×× سرم را در در ره مهر و وفا کن / دلم را جلوه گاه راز خود ساز×× زبانم را ثناپرداز خود ساز؛ انجام: چو روز دیگر آید از سر نو ×× بجای دیگرش باشد تک و دو / مگر صاحب دلی روزی به رحمت ×× کند در کار مسکینان دعایی نسخه اصل: گنج بخش، ش 451(گنج، 1880/3)؛ خط: نستعلیق تحریری، کا: عبدالرحمان، تا: پنج‌شنبه 7 ربیع الثانی1332ق، جا: بامیان، به خواهش اخوی عبدالغفار ساکن گذرگاه بابر شاه؛ 434ص [عکسی ف: 2-301]