یوسف و زلیخا طغانشاهی

6. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14139 آغاز: بسمله. ز دیرینه که خود به نام منست ×× سرشت و نهادش بکام منست / بدو نیز باید که نامی شوم ×× فزون زین که هستم گرامی شوم؛ انجام: چو خوشتر بود آنکه با تیره بخت ×× سخن خوش بگوید خداوند بخت / شنیدم که یوسف علیه السلام ×× چنین گفت با آن زن خویش کام خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مجدول، با سرلوح مزدوج، دارای 8 تابلوی مینیاتور؛ جلد: روغنی قلم زن روی جلد نظام الدین بن ابو تراب مرودشتی 1261، 213گ، 16سطر، اندازه: 11×17/5سم [ف: 38-172]