ویس و رامین

6. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 6302 آغاز: [دیباچه]: فخر گرگانی الشمس اسعد لقبش فخرالدین ... [آغاز گ 64پ]: چو بالا برکشید آن سرو ازاد که بودش تن زسیم و دل زفولاد ... [آغاز انتخاب]: گفتار اندر نبشت ویس بر امین ده نامه یکی نامه بنشت آن باوفایار بر ایین نکوبخت نکوکار؛ انجام: بهار من زمین مهجور مانده چه جان پاکم از دل دور مانده همانا خاک در گیتی زمن به که او را نوبهار است و مرا نه و در آخر از مشهد به قزوین آمده از مولانا علیرضای تبریزی مشق و تعلیم می‌گرفت پس از آنکه شاه عباس بزرگ مشهد را تسخیر کرد به مشهد که وطن اصلی او بود عود نموده منتخب مثنوی ویس و رامین؛ خط: نستعلیق عالی، کا: محمد شفیع حسینی فراهانی، تا: 1313ق؛ مصحح، از روی سفینه تبریز، این نسخه دیباچه‌ای دارد در شرح حال شاعر و انگیزه وی از سرودن این مثنوی، کاتب در پایان این دیباچه به نکته شایان توجهی اشاره کرده است و آن نقل اشعار این مثنوی از روی نسخه سفینه تبریز نسخه ارزشمند کتابخانه مجلس به شماره 14590 است. وی در گ 64 می‌نویسد: «... آنچه شعر از کتابی کهنه ... بخط الحاج ابی المجد محمد بن ابی الفتح مسعود بن المظفر بن الی المعالی محمد بن عبدالمجید التبریزی مولدا و المکی ممتدا؟ که در روز شنبه هفتم ربیع الاول سنه هفتصد و بیست و یک نوشته بود نقل شد»، پس از آن شعری از فخرالدین و اشعار پراکنده ای از اول مثنوی، ویسه و رامین و نیز اشعاری به نقل از فرهنگ رضا قلیخان و شعری دیگر ظاهرا همه از فخر گرگانی نقل کرده و پس از صفحاتی نانوشته انتخاب مثنوی مشتمل بر ده نامه را نگاشته است و همان طور که در نامه بهارستان اشاره شده در پایان نامه دهم (گفتار اندر مویه کردن ویس بر جدایی رامین) آمده است.بنابر این درباره پیشینه سفینه تبریزی این آگاهی حاصل می‌شد که نسخه یا در اوایل قرن 14 در اختیار کاتب نسخه بوده و یا در زمانی که در اختیار میرزا محمد علی تفرشی قرار داشته همان طوری که حسین موسوی فراهانی در 1303ق، از روی لغت فرس اسدی مضبوط درین سفینه رونویسی کرده، محمد شفیع حسینی فراهانی نیز در 1313ق. از روی مثنوی ویس و رامین مندرج در گ 278پ-281، این نسخه استنساخ کرده است؛ 63گ، 12سطر (8/5×14)، اندازه: 14/5×21/8سم [رایانه]